ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

Μισητα προσωπα της τεχνης ο David Bowie και ο Andy Worhol.Για το δευτερο δεν εχω αποφασισει.Ηταν ο προφητης αυτης της κουλτουρας του τιποτα ή ο δημιουργος?Πως μπορεις να παρεις ενα τιποτα και να του δωσεις λαμψη πως μπορεις να παρουσιασεις κατι μεγαλο σαν ενα γυαλιστερο τιποτα αδειο περιεχομενου.Αυτο ειναι ο αντυ.Ο μποουι εισηγαγε στη ροκ ενα αηδιαστικο ναρκισιστικο θεατρινισμο που καμια σχεση με το θεατρο δεν εχει παρα με το ξεπεσμενο σοου.Μια αρρωστια που μετετρεψε ακομα και αγρια αυθεντικα ζωα σαν τον ιγκυ ποπ σε κουναμενες θυληπρεπεις καρικατουρες.Αυτη η κατασταση συνεχιστηκε και στα 80ς με τοσους πολλους δανδηδες που εριξαν την τεχνη τοσο χαμηλα.Σε ενα ψευτικο εγωκεντρικο πανυγηρι οπου οι γουαναμπι εκκεντρικα αστερια μαζευονται γυρω για να κλεψουν λιγο απο τη λαμψη του περφορμερ.Εγω παντως προτιμω το εσωτερικο φως που διαπερνα τα παντα.Ο μεγαλος καλλιτεχνης ειναι ο αγωγος αυτου του φωτος.Το φως δεν ειναι δικο του αλλα μεσω αυτου το προσεγγιζει και ο ακροατης.Και οταν ερμηνευει τρεμει σαν το φυλλο απο τον ανεμο.Η ψυχη του παλλεται στο ρυθμο του συμπαντος.Οι νοτες του ειναι στο χρωμα του χωματος ή του φυλλωματος των δεντρων ή των λουλουδιων ή του ποταμου ή του ηλιου.Οι ιστοριες του ειναι οι ιστοριες του νερου,του αερα.Ιστοριες των αστεριων και των παιδιων που τα μετρουσαν καποτε.Οταν τα εβλεπαν.Ακουω Νικ Ντρε'ι'κ τωρα βασικα.