ΟΙ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ

Μιλαμε υπερβολικα πολυ.Θα επρεπε να μιλαμε λιγοτερο και να ζωγραφιζουμε περισσοτερο.Προσωπικα θα ηθελα να εγκαταλειψω την ομιλια εντελως και,οπως η οργανικη Φυση,να δινω στους αλλους να καταλαβαινουν ο'τι εχω να πω με σχεδια.Αυτη η συκια,αυτο το φιδακι, αυτη η καμπια στο περβαζι του παραθυρου μου περιμενει ησυχα το μελλον της-ολα αυτα ειναι σπουδαιες υπογραφες.Ενας ανθρωπος που θα μπορουσε να αποκρυπογραφησει το νοημα τους σωστα,συντομα θα μπορουσε να κανει και χωρις το γραπτο ή τον προφορικο λογο.Οσο περισσοτερο το σκεφτομαι,τοσο το βλεπω πως υπαρχει κατι το στειρο,κατι το μετριο,ακομα μπαινω στον πειρασμο να πω κατι το υπερβολικα κομψο στην ομιλια.Αντιθετα η σοβαροτητα της φυσης και η σιωπη της σε τρομαζει οταν στεκεσαι προσωπο με προσωπο μαζι της,απερισπαστος,μπροστα σε μια αγονη κορυφη ή μεσα στην ερημια των αρχαιων λοφων. ΓΚΑΙΤΕ